Sitemap

yesterday

Life is heart

kaart_life_is_heartvrk-web

copyright Chris Baaten en Marianne Theunissen, 'Tafel en kast stapel' (videostill, 2007)

Persbericht

Duur: 04-19 tot 17-10-2011

Deelnemend kunstenaars: Arturo Hernández Alcázar (Mexico), Chris Baaten en Marianne Theunissen (NL), Bas Fontein (NL), Stephanie Jansen (NL), Olaf Mooij (NL), Harold Naaijer (Portugal), Sander Reijgers (NL), Rogier Roeters (NL), Michel van de Waart (NL).

Samenstelling: Stephanie Jansen

Opening met performance (Aurora Flan), tekst (Herman Zondag), muziek (Tamme DJ) en buffet: zondag 4 september vanaf 16.00 uur. DJ Tamme de Boer draait vinyl.

Finissage met performance door Bas Fontein en Michel van de Waart en kunstenaarsgesprek o.l.v Frank Koolen vindt plaats op zondag 16 oktober vanaf 16.00 uur.

Terwijl het klimaat voor kunst en cultuur in Nederland (en daarbuiten) onder het vriespunt daalt, werken kunstenaars gewoon verder in  hun atelier, studio of op locatie. Tien kunstenaars tonen de rafels, ongemakken, twijfels en onvolmaaktheden van het kunstenaarsbestaan,  waaruit momenten van grote schoonheid voortkomen.

Arturo Hernández Alcázar reflecteert met één van zijn ‘non-solid’ sculptures op zijn positie in de kunstmarkt. In zijn werk gebruikt hij krachten als oplossen, afbreken, verbranden en vernietigen als strategie om de werking van (maatschappelijke, politieke en economische) systemen bloot te leggen.Terwijl het klimaat voor kunst en cultuur in Nederland (en daarbuiten) onder het vriespunt daalt, werken kunstenaars gewoon verder in hun atelier, studio of op locatie. Tien kunstenaars tonen de rafels, ongemakken, twijfels en onvolmaaktheden van het kunstenaarsbestaan, waaruit momenten van grote schoonheid voortkomen.Finissage met performance door Bas Fontein en Michel van de Waart en kunstenaarsgesprek o.l.v Frank Koolen vindt plaats op zondag 16 oktober vanaf 16.00 uur.

Chris Baaten en Marianne Theunissen gaan in een installatie met video - ontstaan uit een fascinatie voor sinistere caféscènes uit speelfilms uit de jaren ’50 van de vorige eeuw - in op het (on)vermogen van het individu (of de kunstenaar) om zich op transparante wijze te verhouden tot zijn directe omgeving, met alle actoren die zich daarin bevinden (in het geval van de kunstenaar variërend van toeschouwers en politici tot andere kunstenaars en de kunsthistorie). In hun gezamenlijke werk (video’s, performances, installaties en tekeningen) onderzoeken Baaten en Theunissen de aanpassingsmogelijkheden van de mens en de fysieke weerstand van de dingen.

De tekstfragmenten van Bas Fontein zijn afkomstig uit de publicatie ‘Wat te doen’, een bundeling van de tips die hij in de afgelopen tien jaar kreeg als hij vertelde dat hij een beeldend kunstenaar is met een bijbaan. Conceptueel kunstenaar Bas Fontein neemt en verzamelt foto’s, schrijft korte verhalen, publiceert boeken en maakt tentoonstellingen en performances. De thematiek waarmee hij werkt benoemt hij als ‘afval van de waarneming’. Zo verzamelt hij tweedehands analoge camera’s waarin nog een fotorolletje zit van de vorige eigenaar; de rolletjes laat hij ontwikkelen en publiceert hij (zonder te selecteren) in kleine boekjes waarop je je kunt abonneren.

Het werk van Stephanie Jansen ontstaat vanuit een verlangen om toegang te krijgen tot de wereld van de voorwerpen, in de hoop een relatie te kunnen leggen tussen de fysieke ‘dingen’ om ons heen en de ‘dingen’ die ons bezig houden in ons hoofd, de thema’s, de issues, de levensvragen. In een serie zeefdrukken en een schilderij toont ze ‘objects for career suicide’.

De auto is het uitgangspunt voor het werk van Olaf Mooij. Herkenbaar of in geabstraheerde vorm, uitgevoerd in een diversiteit aan materialen zoals polyester, transparant rubber, giethars of bont, die allen met elkaar gemeen hebben dat ze de beelden tactiel maken. In drie vitrines toont hij werk dat voortkomt uit een belangstelling die in de ogen van de buitenwereld soms grenst aan een obsessie. “Ik heb een haat-liefdeverhouding met de automobiel. Als kind was al een enorme karrenbouwer. Maar motorinhoud of PK’s interesseren me niet. Ik haat het verkeer maar geniet van het rijden. In mijn werk is de auto een houvast maar ook tijdens mijn werk word ik de auto wel eens moe.”

Fotograaf Harold Naaijer verkent in zijn fotowerk de ‘zoekende mens’, de Homo Expectus. De mens die als een nomade van teleurstelling naar teleurstelling trekt, op zoek naar zelfs maar het begin van een antwoord. Voor Life is Heart maakte hij in een sinds de Anjerrevolutie verlaten gebouw op één van de heuvels van Lissabon een serie portretten van een jonge Spaanse actrice die zich op Facebook bekend maakt als Aurora Flan.

Sander Reijgers combineert in zijn werk uiteenlopende elementen, symbolen, objecten en materialen uit zijn leefomgeving, waarbij verschillende subculturen zijn belangstelling hebben, waaronder jeugd- en straatcultuur, seksindustrie, kunst en sport. Hiermee reageert hij op de ‘geconstrueerde’ mens en de sociale en culturele ideeën die hij tegenkomt.

Rogier Roeters toont (video)schetsen en onderzoeken die normaal gesproken binnen zijn atelier blijven. De schetsen zijn uitprobeersels en ideeën waarin hij altijd zelf figureert. In zijn werk geeft Roeters met een kinderlijk voorstellingsvermogen commentaar op de omgang tussen mensen. Daarbij maakt hij graag gebruik van zijn liefde voor de goocheltruc, waarin begrippen als waarheid, verwachting, illusie en mislukking een rol spelen.

Michel van de Waart maakt korte films, dia-installaties en gedichten. In samenwerking met Bas Fontein stelde hij een aantal performances samen, waarvan er vorig jaar een op het Flachland Fest in Berlijn te zien was. In de videoruimte toont hij een verzameling zwart-wit foto’s van landschappen uit de Tweede Wereldoorlog. De fascinatie voor de zichtbare en onzichtbare sporen van de oorlog in het landschap gaat hand in hand met het ongemakkelijke besef dat de foto’s zijn genomen door Duitse soldaten.

P.ART of your life
Baileystraat 11a
8013 RV Zwolle

Openingstijden: do-za van 13 tot 17 uur

t/f: +31(0)384607200
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
www.p.artofyourlife.nl

SITUATIONS

Recensie  Van Lucette ter Borg in NRC Handelsblad van donderdag 9 juni 2011

Koele precisie

Er is weinig dat ze doet verschillen van een voorwerp: Maria van Wijk (1960) en Maria Hopmans - sinds 1995 een kunstenaarsduo - staan, zitten, lopen. Hun lichaam, meestal op de rug gefotografeerd in een verstarde pose, bevindt zich op een weg, in het bos, aan de oever van een meer, op een rots aan zee. Er is één verschil: de lichamen hebben een gezicht, het gezicht heeft ogen, en die ogen kijken. De fotowerken van MariaMaria, zoals de twee zich noemen, zijn conceptueel. Alles in hun met koele precisie geënsceneerde beelden draait om positiebepaling, blik en perspectief – een idee dat je ook bij Nederlands beroemdste kunstenaar Stanley Brouwn tegenkomt. Toch zijn de foto’s van MariaMaria totaal anders: er is niets wetmatigs aan ze, hun landschappen met levende wezens stralen een soort beklemde schoonheid uit, mysterieus en dubbelzinnig.
Voor het eerst heeft het duo nu zelf een tentoonstelling ingericht met werk van kunstenaars die zich allemaal nadrukkelijk bezig houden met ‘situaties’ die veranderen al naar gelang het standpunt verandert. De tentoonstelling – in kunstenaarsinitiatief P.ART of your life, in Zwolle – is een bijna museale opstelling met suggestief videowerk (Maurice Bogaert, Justin Bennett), poëtische tekeningen (Dane Mitchell, Justin Bennett) en foto(installaties) (Charlott Markus en MariaMaria). Van hen is de Brit Justin Bennett de bekendste. Bennett brengt al jaren geluid in kaart. In Zwolle toont hij de associatieve videofilm Raw Material, waarin hij met behulp van simpele middelen - straatgeluiden uit verschillende steden en tekst geprojecteerd op groot scherm -  een waaier aan verhalen oproept. Geluiden van ijzer op ijzer, een deur die openslaat, voetstappen, het rumoer van een stad in de diepte – er verschijnen beelden op je netvlies, geuren dringen zich op, en de vraag wie de hoofdpersoon ‘J.’ uit de video is: ‘Justin’ of ‘Jij’?
Ook de Nederlander Maurice Bogaert is zo’n meester van suggestie. Bogaert toont met Thursday, May the 10th (2011) een wel heel bijzondere remake van een aflevering van de Nederlandse soap-serie Onderweg naar Morgen. Bogaert bouwde op schaal alle decors van de aflevering op die bewuste dag, de tiende mei, na. Hij analyseerde de camerastandpunten, wiste de acteurs uit de serie en monteerde dromerige muziek onder datgene wat restte. Het resultaat is vervreemdend. Er is niets dan de schoonheid van het decor: de kleuren, stippen en strepen, de potten en pollepels die hun functie hebben verloren nu er niemand meer in de buurt is om ze te gebruiken, de banken waar niemand nog een ruzie op uitvecht. Bogaert verdubbelt de leegte waarin Onderweg naar Morgen grossiert en keert haar om in een podium vol verbeelding.
••••
Lucette ter Borg
Situations – samenstelling MariaMaria: met MariaMaria, Justin Bennett, Maurice Bogaert, Charlott Markus en Dane Mitchell. T/m 16 juli. P.ART of your life, Baileystraat 11a, Zwolle. Do t/m za 13-17u. Inl 038-4607200 of www.partofyourlife.nl


5 juni t/m 16 juli 2011

Deelnemers: Justin Bennett (UK), Maurice Bogaert (NL), MariaMaria (NL), 
Charlott Markus (SE), Dane Mitchell (NZ).
Samenstelling: MariaMaria

Opening: zondag 5 juni 2011 om 16.00 uur

Openingsact: Fluxorgan 

Fluxorgan is een beat poetry-eenheid, een multimedia samenwerking tussen kunstenaars Joost II Sickenga en Ricky Schouten (aka djRrrong)

‘Situations’ toont foto’s, installaties, video’s, geluid en tekeningen welke zijn ontstaan vanuit de ideevorming ofwel het concept, de omgeving, de gebeurtenis en of de uitvoering. ‘Situations’ bevraagt het reële van de realiteit.
In de groepstentoonstelling ‘situations’ zijn diverse geënsceneerde scènes te zien waarbij de beeldend kunstenaars de door hen gekozen locatie of ruimte aan een onderzoek onderwerpen. Dit leidt tot een interventie, een actie of performance welke gevangen wordt in diverse beelden en geluiden. De kunstenaars maken gebruik van elementen die voorkomen in theater of film, waarbij zij nauwkeurig selecteren, weglaten en benadrukken. Maar ook het medium wat zij bij de totstandkoming van hun werk inzetten vormt een research op zich. Vooral de samenhang tussen ruimte, object en publiek en de invloed die deze op elkaar hebben spelen een belangrijke rol. De situaties spelen een spel met de visie van de beschouwer en diens ingenomen gezichtspunt. Geeft ‘Situations’ een visie van Links, gezien vanuit een Nederlandse zaal of is het toch Stage-left, bezien als acteur vanaf een Engels podium?

Justin Bennett creëert een alternatieve ruimte door middel van geluid en visuele media met als belangrijkste inspiratiebron onze stedelijke omgeving op elk niveau van detail. Hij ontwikkelt in deze de wederkerigheid van muziek en architectuur, en geluid en beeld. In de video ‘Raw Materials’ roepen geluiden uit het archief van de ikfiguur ‘J.’ herinneringen op welke langzaam geopenbaard worden middels een getypte brief op het scherm. Het verhaal dat zich in diverse steden, locaties en tijden afspeelt verandert in een persoonlijke biecht: wordt het archief gerechtelijk bewijsmateriaal? De tekening ‘Chipka (Overlay)’ is gebaseerd op de stadsplattegrond van de Oost-Vlaamse gemeente Aalst en de fabrieken op het eiland Chipka. Stad en fabriek, weergegeven op verschillende schalen, smelten samen tot één grote machine.


Maurice Bogaert maakt gebruikt van theaterelementen om de grens tussen fictie en werkelijkheid te verkennen. Zo is ‘Thursday May 10th’ een remake van de één na laatste aflevering van de Nederlandse soap 'Onderweg Naar Morgen'. Voor deze video-installatie maakte Bogaert schaalmodellen van alle sets die in de aflevering van 10 mei 2007 verschenen. Deze gereconstrueerde sets werden vervolgens gebruikt om een remake van de originele aflevering te maken, met precies dezelfde camera bewegingen als in het origineel. Door de afwezigheid van acteurs, plot en narratief wordt de aandacht gevestigd op de wijze waarop alledaagsheid via interieurs en objecten filmisch geënsceneerd wordt.

MariaMaria gaan bij de serie diptieken ‘Position’ en ‘Scene’ uit van de herinnering aan een eerder beleefd moment. Zij reconstrueren vanuit het geheugen minutieus een evenbeeld. Door de herhaling wordt het moment benadrukt, een opnieuw beleven en interpreteren van de ervaring. De door het kunstenaarsduo zelf vanaf statief gefotografeerde performances zonder publiek, tonen scènes, situaties uit het leven, ‘déjà vu’s’ en hoe twee mensfiguren zich tot deze omgevingen en tot elkaar verhouden. Een genereren van ruimte voor reflectie. Een onderzoek middels het medium fotografie waarbij de nadruk ligt op anonieme locaties en de dubbelrol die de kunstenaars vervullen van fotograaf en model. De keuze voor de analoge fotocamera geladen met film daagt hen in deze uit tot een conceptuele manier van werken.

Charlott Markus construeert in ‘Behind The Scene’ stillevens en composities van verlaten ruimtes en achtergebleven en weggegooide objecten. Door gebruik te maken van de geschiedenis en de context van de ruimtes of voorwerpen, creëert Markus de fundamenten voor een nieuw verhaal of toneelstuk. Een spel met verschillende rollen en functies. De serie ‘PlayOfficePlay’ is in een studio van het Nederlandse ontwerpersduo Attak tot stand gekomen. Haar fotografische verhaal laat het ontvluchten van een kantoor zien. De abstracte landschappen en scènes worden gevormd door verlaten en vergeten voorwerpen, in combinatie met nieuwe en gebruikte voorwerpen. ‘Pygmalion’ betreedt als foto-installatie fysiek de ruimte en toont de toeschouwer een binnen- en buitenkant. 

Dane Mitchell werkt met immateriële materialen en krachten als stof, geur en licht om de aanwezigheid van geesten en de dynamiek van menselijke interactie weer te geven. Zijn werk gaat vaak gepaard met intensief onderzoek en samenwerking met specialisten waaronder Franse parfumeurs, glasblazers en spirituele mediums. Mitchell bakent ruimtes af voor het publiek om het occulte en niet zichtbare de ruimte te bieden of hij laat in een aantal delicate glasobjecten geheime spreuken huizen. Voor de serie ‘Whispered Secrets’, bestaande uit vijf tekeningen van A4 sjablonen, fluisterde hij geheime spreuken rechtstreeks op het papier. Het enige bewijs van deze verborgen actie vormen de vage vlekken in het midden van de pagina, waar de mond woorden in onbekende vorm uitsprak.


P.ART of your life is open van donderdag t/m zaterdag van 13.00 – 17.00 uur


Met dank aan Brouwers Accountants, Gemeente Zwolle en het Tijl Fonds

Rob van de Werdt

Invitation-P.ART

DOLEN 2 Kunstenaarsgesprek 26 maart

Op zaterdag 26 maart 2011 vindt in P.ART of your life een kunstenaarsgesprek plaats o.l.v. Albert van der Weide.

Aanvang: 16.00 uur

U bent van harte uitgenodigd om dit gesprek bij te komen wonen. Geert Bartelink, Tabitha Brouwer, Mariëtte Linders en Marisa Rappard, spreken met Albert van der Weide aan de hand van een aantal thema's over hun DOLEN project.
Dit is tevens de laatste dag van de tentoonstelling.

Thema's die worden besproken:
- Originaliteit (gebruik van elkaars motieven, andermans motieven) 
- Authenticiteit versus individualiteit; 
- De toeschouwer/ kunstenaar zelf/ collegakunstenaar heeft moeite met een onduidelijk auteursschap?

In P.ART of your life presenteren zij hun werk onder de titel Dolen 2. Dit begrip is een goede beschrijving voor niet alleen de inhoud van hun werk, maar ook voor de manier van werken en hun houding daarin. 
Als kunstenaar bevinden zij zich in een zee van informatie, waar ze ons al spoorzoekend een weg door banen. Wat voor de toeschouwer resteert, zijn de sporen van dit dolende proces in de vorm van (meestal) tekeningen en schilderijen.
Hun werk toont een ogenschijnlijk verleidelijke wereld. Door het ambachtelijk gebruik van klassieke materialen als potlood en verf en een op afstand lieflijk ogende sfeer, lokken zij de kijker het beeld in. Daar aangekomen wachten de toeschouwer echter verwarrende taferelen.

De eerste DOLEN-presentatie (ook namens P.ART of your life) tijdens Kunstvlaai 2010 was gericht op het onderzoeken van onderlinge overeenkomsten en tegenstellingen in hun werk.
In DOLEN 2 verbreden zij hun blik door beelden van Chris Baaten en foto’s van Bernice Siewe aan de presentatie toe te voegen. Tevens zijn de vier initiators de confrontatie met elkaar aangegaan door rechtstreeks op de wanden hun werk te maken en in elkaar over te laten lopen cq op elkaar te laten aansluiten tot een locatiespecifiek totaalpresentatie.


DOLEN 2 is nog tot en met 26 maart 2011 te bezoeken op don t/m zat van 13.00 tot 17.00 uur of op afspraak.

 

 

Dolen2-web-1

Klik op lees meer om foto's te bekijken van het opbouwproces

TODAY WAS A GOOD DAY - Finissage


Peter-Stel-Finissage-web

 

Tot en met 16 januari is de tentoonstelling 'Today was a good day' van Peter Stel, nog te zien in de ruimte van P.art of your life in Zwolle. Na een werkperiode van een maand, en een voorraad van plannen voor sculpturale werken en transformaties van de ruimte heeft Stel uiteindelijk de radicale keuze gemaakt om voor het eerst een selectie uit zijn foto's te tonen. Dit heeft hij gedaan middels een zorgvuldig op de ruimte en het aanwezige licht gebaseerde installatie. Een drietal tafels in de kleurstelling van de ruimte doorkruisen in lijn de vierkante ruimte. Op de tafels liggen fotografische observaties als spreadsheets uitgestald, die de bezoeker uitdagen actief rond te lopen en in te zoomen op deze 'objecten'. Op de twee tegenoverliggende wanden vormt het werk ' FINISH THAT THOUGHT' (2010) een reflecterende horizon. die de aanwezigheid van de rond dwalende kijker in de ruimte nog eens accentueert als 'object van observatie'. De compacte videoprojectie 'BEHIND THE TRUTH' (2010) op de rechterwand, legt een link naar de fotoserie 'AMPUTATED TRUCKS' waarvan op de zitbankjes een stapel fotoprints ter inzage liggen. Naast een grote print uit de fotoserie 'MONUMENTAL MOMENTS', toont Peter Stel in de videoruimte het werk 'NIGHTPORTER'. Een hallucinerende videoloop gebaseerd op een publiek werk wat hij eerder maakte voor het Arboretum van Wageningen, die de vraag oproept of je als toeschouwer nu kijkt naar een ingreep in een rustiek boslandschap of een vakkundig gemaakt decor voor een amusementsprogramma

Voor meer informatie :

 

Pim Trooster . 31 6 51 53 77 91

Peter Stel      . 31 6 26 85 08 65

 

PeterStel-opening-part-1

 

 

 

Peter-Stel-detail-foto

 

PeterStel-overview

 

Peter-Stel-KING


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Recensie in NRC Handelsblad

De duistere mens in mootjes

Tentoonstelling ‘The Human Condition’, T/m 31 okt in P.ART of your life, Zwolle, en in KiK, Nijeveen.  Inl 06-51537791 ofwww.p.artofyourlife.nl of www.kik-site.nl

••••

Door Lucette ter Borg (in NRC Handelsblad van donderdag 23 sept 2010)
De zin staat er terloops, als het handje pinda’s dat je achteroverslaat voordat het eten op tafel komt. ‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar; maar ieder ongelukkig gezin is op bijzondere wijze ongelukkig.’ Zo begint Tolstoj’s Anna Karenina – een beginzin die wereldberoemd is geworden omdat Tolstoj er zo beknopt in uitlegt waarom het in kunst en literatuur vaak niet draait om geluk, om vriendschappen en liefdes die nooit vergaan, of om recht dat altijd zegeviert. Nee. De nachtzijde van het menselijk bestaan, het bedrog, de woede, de ellendige afloop en het wanhopige gefriemel in de marge is ontelbaar keer interessanter om te beschrijven dan het geluk.

Die nachtzijde is het leidende thema van de tentoonstelling ‘Human Condition’ in kunstenaarsintitiatief P.ART in Zwolle en in de nieuweartist in residence K.IK in het Drentse Kolderveen.  Op deze twee bijzondere plekken – een fonkelnieuwe bedrijfsruimte op het  Zwolse bedrijventerrein de Marslanden en een voormalige zuivelfabriek met ruimtes die ruiken naar omgewoelde aarde en zure melk – heeft tentoonstellingsmaker en artistiek leider Pim Trooster zeventien, voornamelijk jonge kunstenaars verzameld en ze in enkele gevallen gevraagd om nieuw werk te maken. Dat heeft geleid tot een mooie, evenwichtige en duistere thematentoonstelling over de menselijke conditie. Er zijn beelden, schilderijen, video’s en tekeningen van kunstenaars die, zoals Trooster het zegt: ‘het persoonlijke willen overstijgen op een zo persoonlijk mogelijke manier.’

Ron Amir (1975) doet dat door het menselijke en dierlijke lijf in schitterende en tegelijkertijd abjecte stukken op te dienen. Op een groot doek van twee bij twee tachtig (Z.T. 2010) schildert Amir heel fijntjes een feestelijk gedekte tafel die aan de zeventiende-eeuwse pronkstillevens van Abraham van Beyeren, Pieter Claesz en Willem Kalf doet denken. Maar waar de zeventiende-eeuwse voorvaderen het parelmoer van vers geopende oesters, de uitpuilende pasteien, de wijn en het knisperende brood kunstig laten weerspiegelen in zilver en kristal, beklemtoont Amir juist de schoonheid van ontbinding en wreedheid. Een afgesneden piemel ziet er verrassend mooi uit als hij het hart vormt van een ster die bestaat uit de tentakels van een inktvis. Een kat die vergaat, is sierlijk als de darmen van het dier maar sierlijk op de schotel zijn gedrapeerd. Afgehakte benen, armen, teelballen, vingers met de nagels er nog aan – met een kakelvers bosje prei en wat schijfjes citroen erbij verandert Amir een slachthuis in een surrealistische ontdekkingsreis.

Heel anders, maar niet minder beloftevol, is het werk van Marcel Goossen. Goossen (1962) bekeerde zich na een studie sociologie en journalistiek tot de beeldende kunst. Zijn tekeningen, waarvan hij twee joekels bij P.ART toont, zijn odes aan wat je het mislukte experiment mens kunt noemen. Goossen boetseert met potlood en uitgeknipte foto’s van lichaamsdelen veelvoetige en -handige wezens in broek of jurk. Hun gezichten zijn androgyne tronies, hun benen behaard als van een beest, hun handen klauwen zich vast aan een plastic bak. Spiritual Development doopt Goossen ze.

De Duitse Kirsten Wilmink (1986) verbeeldt het abjecte door zich juist te concentreren op het doodnormale. Wilmink viel op de afgelopen Kunstvlaai in Amsterdam op met geënsceneerde foto’s van doorsnee Duitse gezinnen. In hyperrealistische scènes steekt Wilmink de draak met beeldvorming rondom Duitsers, een volk dat graag in de dirndl mag gluren, van tuinkabouters, bier en braadworst houdt, maar in smetvrije huizen en tuinen de engste sympathieën praktiseert.

Op de tentoonstelling ‘Human Condition’ verschuift Wilmink de aandacht van Duitsland naar ongeluk in het algemeen. Lucky Lucy (2009) is zo’n geval van pech in het kwadraat. Een blonde jonge vrouw in onderbroek en bh toont de kijker haar mishandelde gezicht en haar bleke lichaam vol pukkels her en der. De vrouw zit op bed, met om zich heen platenhoezen van Nirvana en The Beatles (‘Lucy in the sky’). Misschien staat de muziek nog op. Aan de muur op de achtergrond hangt een icoon van Maria met het kindje Jezus. De ene hand van de jonge vrouw rust ontspannen in de andere. Haar ogen staren degene die tegenover haar staat doordringend en toch onbevangen aan: er is weinig aan de hand. Nog is niet alles verloren.

facebooklinkedinflickrtwitter

i.s.m. "IP" & "RR"

Powered by Woosh! Webdesign